ภาษาอารมณ์ ต้นฉบับความเป็นสากล

Universal Language for Emotional Expression

โลกที่เป็นหนึ่งเดียว
A UNIFIED WORLD

อิโมติคอน

แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าภาษาคือองค์ประกอบหลักของวัฒนธรรมท้องถิ่น และข้อจำกัดทางภาษาทั้งภาษาพูดหรือภาษากาย คือสิ่งที่ทำให้วัฒนธรรมท้องถิ่นยังไม่ถูกหลอมจนหายไปได้อย่างง่ายดาย การแสดงออกทางสีหน้าทั้งสุข เศร้า เหงา รัก กลัว หรือประหลาดใจ กลับกลายเป็นตัวแทนสัญลักษณ์ของอารมณ์สากลที่มนุษย์ทั้งโลกเข้าใจได้ตรงกันจากการทำงานร่วมกันของอารมณ์และกล้ามเนื้อ สัญลักษณ์แสดงอารมณ์ที่เรียกว่าอิโมติคอน (จากการผสมคำว่าอิโมชัน เข้ากับ ไอคอน) ใช้แพร่หลายตั้งแต่สมัยคริสต์ศตวรรษที่ 19 โดยเป็นการวาดรูปอย่างง่ายๆ เมื่อเริ่มมีช่องทางสื่อสารออนไลน์ตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 จึงเริ่มมีการใช้อิโมติคอนจากการเคาะสัญลักษณ์บนแป้นคีย์บอร์ด เมื่อถึงยุคการสื่อสารแบบดิจิทัลเช่นทุกวันนี้ อิโมติคอนจึงอยู่ในรูปแบบอันหลากหลาย นั่นรวมถึงรูปภาพแสดงสีหน้าที่ทำให้เราอยากมีอารมณ์วันละหลายร้อยแบบ รวมถึงอารมณ์ ‘ไร้อารมณ์’ ก็ยังมีให้เลือกใช้เช่นกัน

EMOTICON

Undeniably, language is the main element of a culture. The linguistic limitations of the verbal or the body languages represent the key factors that protect a culture from being easily assimilated. On the contrary, the facial expressions - of happiness, sadness, loneliness, love, fear or surprise - are identically represented and universally understood, since they reflect the effects of emotions on our facial muscles. The symbols of emotions (a portmanteau word formed by combining ‘emotion’ with ‘icon’) were already widely used in the 19th century, appearing as simple pictorial symbols. When online communication came into the play in the late 20th century, people began using their keyboards to communicate the symbols of emotions, and emoticon was born and proliferated. They tempt us to use them with their many facial expressions, including the ‘no emotion’ emoticon.