Creative Knowledge

« Back to Result | List

Sam Buxton, นักออกแบบผลิตภัณฑ์

sam.jpg

แซม บักซ์ตัน เกิดที่ลอนดอนเมื่อปี พ.ศ. 2515 เขาจบด้านการออกแบบเครื่องเรือนจากมหาวิทยาลัยมิดเดิลเซ็กซ์ หลังจากนั้น ได้ศึกษาต่อที่รอยัล คอลเลจ ออฟอาร์ต ในปี พ.ศ. 2540 ปัจจุบันบักซ์ตันทำธุรกิจของตัวเอง โดยพัฒนาโครงงานให้เคนโซ ฮาบิแทตและยูโรเลาจ์ รวมทั้งออกแบบของสะสมชุดไมโคร-แมน ซึ่งเป็นสเตนเลสพับได้ (MIKRO-Man) ที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และ ขยายไปสู่สิ่งแวดล้อมใหม่ๆ เช่น ไมโคร เฮาส์ (MIKRO-House) แซม บักซ์ตัน ยังเป็นหนึ่งในสี่นักออกแบบที่ได้รับการเสนอชื่อ เข้าชิงรางวัล Design Museum\'s Designer of the Year 2004

ทีมงาน TCDC พูดคุยกับแซม เมื่อเขาร่วมเป็นวิทยากรในงาน Creativities unfold, Bangkok 2006-07
โรงเรียนสอนออกแบบ คือ ที่ที่คุณสามารถทดลองทุกอย่าง มันมีอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายและคุณก็มีอิสระทางความคิดเต็มรูปแบบ ซึ่งมันเป็นอะไรที่มีค่ามากครับ ในตอนนั้นคุณจะได้พบปะกับผู้คนหลากหลายที่น่าสนใจ มีเวลาค้นคว้าวิจัย มีห้องสมุดที่ดีเยี่ยม ...มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากครับ

หากมองย้อนกลับไปในการชีวิตการทำงานของคุณ คุณคิดว่าการศึกษาในระบบโรงเรียนนั้น เอื้อประโยชน์ต่อการทำงานของคุณหรือไม่ อย่างไร

แต่มันก็มีปัญหาเกิดขึ้นเหมือนกันเวลาอยู่ในโรงเรียน บางครั้งคุณก็เจอกับเจ้าหน้าที่ที่ไม่ค่อยใส่ใจ พวกที่อาจจะทำงานที่นั่นมานานเกินไปแล้ว หรือพวกนักเรียนที่ไม่ได้เรื่องมากนัก ผมคิดว่าเรามีโรงเรียนสอนออกแบบมากเกินไปในประเทศอังกฤษมีนักเรียนที่มีพรสวรรค์อยู่บ้างก็จริง นี่อาจฟังดูไม่ค่อยน่ารักนะครับ ...แต่ความจริงก็คือยังมีนักเรียนอีกจำนวนมากที่ไม่ได้มาตรฐานเท่าไหร่นัก

การศึกษาในโรงเรียนสอนออกแบบนี่ กระทั่งที่ The Royal College ก็ตามที คุณสามารถจะจบออกมาได้โดยไม่มีอะไรในหัวมากมายนัก ท้ายที่สุดแล้ว มันขึ้นอยู่กับบุคคลนะครับ ว่าใครที่สนใจมันจริงๆ ใครพยายามที่จะผลักดันตัวเอง และลองผิดลองถูก

ถ้าพูดถึงการเรียนรู้นอกระบบล่ะ ตอนเป็นเด็ก คุณชอบเล่นของเล่นพวกไหน
ผมเล่นเลโก้ครับ สร้างมันเป็นอะไรหลายๆอย่าง เล่นพวกของเล่นที่ทำจากกระดาษ ผมโตมาในยุคการผจญภัยในอวกาศกำลังดัง ผมก็ต่อของเล่นกระดาษเป็นยานอวกาศ วาดลวดลายลงไป เอาไปเล่นกับน้องชาย (ยิ้ม) ผมจะเป็นนักบินเอง ให้น้องเป็นนักบินผู้ช่วย

ผมยังเก็บงานวาดลายเส้น (Drawing) สมัยเด็กไว้เยอะแยะเลยครับ ถึงตอนนี้ก็เถอะ บางทีผมก็ยังทำงานพวกตัดแปะ (Collages) และ drawing อยู่ ...จริงๆงานพวกนี้ก็คือที่มาของผลงานในชุด Micro-Man ของผมที่มีส่วนหัวตลกๆนั่นแหละ

แล้วตอนเป็นวัยรุ่นล่ะ คุณสนใจอะไรเป็นพิเศษ ...สนใจพวกของมียี่ห้อต่างๆหรือเปล่า
ผมสนใจงานพวกกราฟฟิตี้ แต่ไม่ได้ลงมือทำเองสักเท่าไหร่นะครับ ชอบดนตรีแจ๊ส ฟังก์ แล้วก็ฮิป-ฮอปต้องขอบอกว่าตอนนั้นไม่ได้สนใจพวกงานออกแบบเลย

สมัยนั้น ในบริสตอล (Bristol) มีเพลงสไตล์ Retro ดีๆ เยอะ วง Massive Attack ก็มาจากเมืองนี้ รวมทั้งTricky, Porgy\'s Head, Nana Cherry และอีกหลายๆ วงดนตรีที่น่าสนใจด้วย ...ที่นั่นไม่ได้มีที่เที่ยวกลางคืนมากนัก ส่วนใหญ่คนก็จะทำเพลงกันเอง ...ผมอยู่ที่นั่นตั้งแต่ 9 ขวบจนถึงอายุ 18 ครับ เพื่อนสนิทหลายคนของผมมาจากที่นั่น พวกเราชอบรองเท้าผ้าใบสไตล์ Old school อย่างพวก Adidas แบบเก่าๆ หรือ Puma States อะไรพวกนั้น

ผมเคยบ้าสะสมแผ่นเสียงแจ๊สเก่าๆ พวกที่หายากจากยุค 70s ครับ พอผมเลิกสะสม ผมก็หันมาสนใจทำงานออกแบบแทน แต่ต่อมาก็กลับมาเล่นพวกของสะสมอีก คราวนี้เป็นนาฬิกาข้อมือ โดยเฉพาะของรัสเซีย จากยุค70s - 80s ผมชอบดีไซน์ Retro เก๋ๆของมัน มีความเป็นยุคอวกาศ แปลกๆ แต่สวยครับ

ในตอนนั้น มีของอะไรสักอย่างมั้ยที่ชีวิตคุณจะขาดมันไม่ได้เลย
จักรยานไงครับ มัน คือ อิสระภาพ เวลาคุณขี่จักรยานคุณจะรู้สึกเป็นอิสระมาก

จากการขี่จักรยานของคุณ และการเดินทางไปทำงานในที่ต่างๆนี่ มีที่ไหนในโลกมั้ย ที่ทำให้คุณรู้สึกดีที่สุดและที่ไหนที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดีเลย
ผมชอบความรู้สึกเวลาที่ไม่อยู่นิ่ง เวลาที่ต้องออกไปทำงาน ผมชอบที่จะต้องย้ายที่ทำงานไปเรื่อยๆ ไปอยู่ที่ไหนสักเดือนสองเดือนเพื่อทำงานงานหนึ่ง แล้วก็ไปที่อื่นต่อ แล้วก็กลับมาตรงนี้อีกที เพราะคุณต้องมาเจอคนประมาณนี้ มันคือความรู้สึกไม่หยุดนิ่ง คุณกำลังเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา

แล้วสถานการณ์แบบไหนที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดีที่สุด
มันคงต้องเกิดขึ้นสักวัน... การที่คุณจำเป็นต้องอยู่ติดที่นานๆ ...อย่างลอนดอนนี่ ค่าครองชีพมันสูงมาก ถ้าผมต้องอยู่ในที่ที่ทุกอย่างแพงไปหมด แต่ก็ไปไหนไม่ได้นี่ ...ผมคงไม่ชอบที่จะถูกผูกมัดแบบนั้น แล้วผมก็อยากจะมีแมวสักตัวแต่ก็เห็นๆอยู่ว่า ผมคงไม่มีปัญญาเลี้ยงมันอย่างดีได้ ผมคงต้องการเพื่อนบ้านที่น่ารักที่สุดในโลกเพื่อการนั้น

พูดถึงความอยากเลี้ยงแมวของคุณที่ดูจะเป็นไปได้ยาก... สมมติว่าคุณสามารถทำอะไรก็ได้ในฐานะนักออกแบบคุณจะทำอะไรเพื่อกำจัดอุปสรรคข้อนี้
อยากมีบ้านหลังเล็กๆ สำหรับแมวที่ผมจะนำติดตัวไปด้วยได้ทุกหนแห่ง ให้แมวออกมาวิ่งเล่นได้เวลาผมไปอิตาลีให้มันกินอาหารทะเลด้วยครับ

อะไรที่คุณคิดว่าเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่นักออกแบบคนหนึ่งจะสามารถทำได้
ออกแบบระเบิดฝังดินมั้งครับ มันแย่มากนะ ความเป็นจริงคือ มีนักออกแบบจำนวนมากที่ทำงานให้กับกองทัพ ทุกวันนี้มีงานค้นคว้าวิจัยชั้นดีมากมายในกองทัพ วัสดุอุปกรณ์หลายๆ อย่างที่เราใช้กันอยู่ปัจจุบันก็มาจากผลงานค้นคว้าของทางทหาร ถ้าคุณทำงานในนั้น คุณจะได้สัมผัสกับวัสดุใหม่ๆ และเทคโนโลยีชั้นยอดมากมาย แต่คุณก็เข้าไปเกี่ยวข้องกับ "การฆ่า" อย่างเลี่ยงไม่ได้น่ะครับ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้ดูสารคดีเกี่ยวกับ Klachenkov นักออกแบบคนหนึ่งที่สร้างปืนกลรุ่นยอดนิยมของโลกเขาทำงานเป็นวิศวกร มันไม่ใช่ความผิดของเขา เพราะมันคืองานที่เขาต้องทำ แต่ด้วยความที่ปืนกลรุ่นนี้มันใช้ชื่อ Klachenkov ตามชื่อของผู้ออกแบบ ฉะนั้น ชื่อของชายคนนี้จึงถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์อาวุธสงครามและการฆ่าฟัน เพราะมันมีปืนรุ่นนี้อยู่ในโลกถึง 30 ล้านกระบอก...ที่ใช้ในการปลิดชีวิตมนุษย์ ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องที่เศร้ามากนะ ผมสงสารชายคนนั้น เพราะว่าเขาทำงานเพื่อเลี้ยงชีพ มันเป็นแค่งาน และเขาก็ทำมันได้ดีเยี่ยมเสียด้วย ...เรื่องนี้เป็นอะไรที่คลาสสิคนะครับ ถ้าจะมองในอีกมุมหนึ่ง

คุณมองเห็นตัวเองทำอะไรในอีก 20 ปีข้างหน้า
ผมคงยังสร้างงานอยู่ เพราะมันคือสิ่งที่ผมอยากจะทำไปชั่วชีวิต แต่จะอยู่ที่ไหนนี่ยังไม่รู้ อาจจะได้กลับไปอยู่อังกฤษแต่คิดว่าน่าจะเป็นที่อื่นมากกว่า หรือไม่ก็ยังเดินทางไปเรื่อยๆ เป็นห้องทำงานเคลื่อนที่อย่างที่บอก

ใครจะรู้ ...ผมอาจจะได้ทำงานในลักษณะที่ต่างไปมากๆ อาจได้ทำงานออกแบบที่ไปเกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์หรืออย่างอื่นด้วย หรืออาจจะทำงานที่ไม่สามารถชี้ชัดลงไปได้ว่ามันคืองานอาชีพใด ตั้งแต่ผมจบจากโรงเรียนสอนออกแบบมานี่ ผมพยายามที่จะเลี่ยงการเรียกตัวเองว่า "นักออกแบบ" มาโดยตลอด ...ผมสร้างสิ่งของขึ้นมาจริง แต่ไม่ค่อยอยากเรียกตัวเองว่า "นักออกแบบ" ครับ เพราะผมคิดว่า งานออกแบบมันอยู่ในทุกสิ่ง

Sam Buxton Born in London in 1972, Buxton studied furniture design at Middlesex University before starting at the RCA in 1997. Now working on his own, Buxton has developed commercial projects for Kenzo, Habitat and Eurolounge as well as the burgeoning MIKRO-Man collection which is now expanding into environments with a stainless steel fold-up MIKRO-House. He was one of the four designers shortlisted for the Design Museum's Designer of the Year award in 2004.

Sam Buxton shared his though when he was a guest speaker at Creativities Unfold, Bangkok 2006-07, TCDC

Looking back on your career so far, would you say formal education has been useful?
Design college is a great place to experiment. They have fantastic facilities. And you have complete creative freedom, which is very valuable. And that's the time you're meeting, hopefully, interesting people. You have time to research. Fantastic libraries. It's a great time.

That said, there are issues with colleges as well. You sometimes get staff that are not interested, and perhaps have been there too long. You also get quite a lot of mediocrity in terms of students. I feel there are too many design colleges in the UK.... There are really
talented students out there, but - this is not a very nice thing to say - but there's also a hell of a lot that aren't very talented....

Going to design school, even the Royal College, you can go through and, with a bit of work, get by, but not really get the benefits of it.... At the end, I think that sorts out the people that are truly interested and willing to push themselves and get things wrong.

What was informal education like for you... Say, what kinds of toys did you play with as a child?
I used to build lots of things with Lego. And also cardboard boxes. I went through kind of a spaceship phrase. You know, building cardboard spaceships, drawing the dials on and everything, and going on trips with my younger brother. [Smile] I'd be the pilot and
he'd be the back-up crew.

I've still got lots of drawings I did back then - loads and loads of drawings. And still, when I feel like it, I have produced collages and drawings, which is ultimately where the MIKRO-Man with the funny head-shape came from.

Later as a teenager, what did you become interested in? Brandnames?
I got into graffiti, though didn't really do much myself. I got into jazz and funk and hip-hop. Didn't get into design at all, I must say.

Bristol had this really good retro music scene. It\'s the city where Massive Attack is from...Tricky, Porgy\'s Head, Nana Cherry, all these interesting groups. It didn't have a massive club scene, so there were a lot of people creating their own music. I was only there between nine and 18. Some of my best friends are from there. We were into old school trainers - old Adidas and Puma States and those kinds of things....

I got into buying these really rare, classic '70s jazz records. A point came when I stopped collecting those, and started concentrating on making things and design. But I've kind of come full circle in collecting things again. I collect a lot of wristwatches, when I can, especially Russian ones. They have some great, quite retro designs from the '70s and '80s, which have got that strange, space-like optimistic design. You know, kind of vibrant.

What is one object, then, that you absolutely cannot live without?
Bicycle. It's just a great sense of freedom you have when you ride a bike.

With all your biking and all your traveling for work, are there places you find most comfortable and least comfortable?
I do love the idea of being mobile, being out to work. I'm interested in being a very, very mobile studio... going somewhere for a month or two, and then moving somewhere else, and then coming back somewhere because you've got to meet somebody. It's being mobile, but also having a big warehouse, somewhere to make a mess.

What kind of situation do you find least comfortable?
This is going to happen one day, but... being tied down to somewhere. I mean, London is extremely expensive. Living in a place that's so expensive that you can't travel somewhere else. I don't like being restricted in that way.

And you know, I'd love to have a cat. But quite obviously, I couldn't look after it properly. I'd have to have the most understanding neighbor in the world.

This irresolvable desire to have a cat... hypothetically speaking, how would you solve that situation as a designer?
A little house with a cat that I can carry around and then let out in some nice part of Italy or somewhere and give seafood to or something.

What would be the worst thing anyone could do as a designer?
Designing landmines or something like that would be pretty bad. There're obviously a lot of designers that work in the military. There's a lot of cutting edge research that goes on in the military. A lot of materials people use today have come out of military research. You know that if you're in there, you would be exposed to incredible materials and technologies. But it's involved with killing people.

Fairly recently, I saw a documentary about Klachenkov, the designer who designed the world's most popular machine gun. He was just an engineer. It wasn't his fault; it was his job. But it's called the Klachenkov. So, his name goes to his grave carrying the knowledge that there are 30 million guns in the world killing people. I think that's pretty bad. I kind of feel sorry for him as well. Because he was earning a living, that was his job. And he did such a good job that it worked so incredibly well. It's considered a classic, in a perverse way.

Where do you see yourself in 20 years?
I'll still be making things, because that's what I've loved to do for most of my life. Where I'll be, I don't know. I'll probably be traveling back to the UK, but I think I'll be living somewhere else. Or moving, as I said, in this mobile studio idea.

And who knows, by then I'll probably have worked in even more diverse fields still crossing over between design, science, anything. I think I'll probably be even more ambiguous in what I do. Since I left design school, I've been continually escaping the designer tag. I make objects, and I never call myself a designer really. Because I think design is in everything.

« Back to Result

  • Published Date: 2008-05-17
  • Resource: www.tcdcconnect.com