Articles

« Back to Result | List

Ruben Toral, ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ อินเตอร์เนชั่นแนล

ruben.jpg

รูเบน ทอรัล เป็นหนึ่งในผู้บริหารด้านการท่องเที่ยวเชิงเวชกรรมชั้นนำของโลก เขาเป็นผู้อำนวยการ ฝ่ายการตลาดที่โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ อินเตอร์เนชั่นแนล ผู้อยู่เบื้องหลังในการผลักดันให้โรงพยาบาลก้าวสู่มิติใหม่ แห่งการท่องเที่ยวเชิงเวชกรรมและยกระดับโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ ให้เป็นที่ยอมรับของทั่วโลก บทบาทที่สำคัญของรูเบนในตอนนี้ คือเป็นแกนนำในการสร้างแบรนด์และกิจกรรมพัฒนาธุรกิจให้โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์ อินเตอร์ เนชั่นแนล ซึ่งเป็นที่ยอมรับโดยทั่วกันว่าเป็นศูนย์เวชศาสตร์ชั้นนำของเอเชียรูเบนยังเป็นวิทยากรที่เชี่ยวชาญด้านการท่องเที่ยวเชิงเวชกรรม ที่ได้รับการยอมรับความรอบรู้ในอุตสาหกรรมสาธารณสุขของรูเบนปรากฎให้เห็นในสิ่งพิมพ์ด้านการท่องเที่ยวและธุรกิจ อาทิ Conde Naste, Travel & Leisure, the Financial Times และ Business Week ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญการให้บริการสาธารณสุขและการวางแผนการตลาดอย่างมีเป้าหมาย รูเบนเข้าร่วมกับ ทั้งภาครัฐและเอกชนในการค้นคิดสิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ

ทีมงานTCDC พูดคุยกับรูเบน เมื่อเขาเป็นวิทยากรในงาน Creativities unfold, Bangkok 2006-07

หากมองย้อนกลับไปในชีวิตการทำงานของคุณ คุณคิดว่าการศึกษาในระบบโรงเรียนนั้น เอื้อประโยชน์ต่อการทำงานของคุณหรือไม่ อย่างไร
มีประโยชน์มากครับ ตอนที่คุณไปโรงเรียนน่ะ คุณไม่มีวันรู้หรอกว่าการเรียนของคุณมันจะมีประโยชน์ในวันข้างหน้าอย่างไร แต่ต่อมา คุณจะรู้ว่ามันสำคัญกับการใช้ชีวิตของคุณมาก ไม่ใช่แค่เรื่องวิชาการนะ แต่จากสภาพแวดล้อมทุกอย่างในการไปโรงเรียน ผมเข้าเรียนที่ University of North Carolina
ที่ Chapel Hillและนั่นคือจุดเริ่มต้นที่วันนี้ผมมาอยู่ในประเทศไทย ...ผ่านทางคนรู้จักที่นั่น ธุรกิจหนึ่งที่ผมมีในเมืองไทยก็เกิดขึ้นจากการที่ผมอยู่ในสมาคมนักเรียนเก่าของ UNC ถึงวันนี้ผมก็ยังติดต่อกับสมาคมอย่างต่อเนื่อง ดังนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยครับ สำหรับผม การศึกษาคือจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตเลย

ถ้าพูดถึงการเรียนรู้นอกระบบล่ะ ตอนเป็นเด็ก คุณชอบเล่นของเล่นจำพวกไหน
ผมชอบเล่นกีฬามากกว่านะ ว่ายน้ำ เล่นฟุตบอล เทนนิส แล้วก็วิ่งด้วย ผมเป็นพวกพลังเยอะ ผมไม่ค่อยได้เล่นของเล่นเท่าไหร่ ชอบเล่นกีฬาซึ่งผมว่าก็ดี เพราะผมเรียนรู้การทำงานเป็นทีมรู้จักกับความกดดันของเกม และก็อีกหลายๆอย่างที่ต่อมาคุณจะรู้ว่ามันมีความสำคัญต่อการทำธุรกิจและต่อการใช้ชีวิตด้วยตอนเป็นวัยรุ่น

คุณเป็นพวกติดยี่ห้อหรือเปล่า
ใช่เลยครับ (ยิ้ม) อย่าง Calvin Klein Jeans ...ผมเป็นพวกเมโทรเซ็กชวลก่อนที่มันจะกลายเป็นเทรนด์ฮิตซะอีก

แล้วตอนนี้ล่ะ มีของอะไรสักอย่างมั้ยที่ชีวิตคุณจะขาดมันไม่ได้เลย
ดนตรีครับ ผมคิดว่านะ เป็นสิ่งที่ได้เงินผมอยู่ตลอด อย่างอื่นไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่งานดนตรีนี่เป็นอะไรที่ให้แรงบันดาลใจกับผมมาก

คุณเคยบอกว่าบรรยากาศของโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์นี่เป็นสิ่งสำคัญใช่มั้ย จากประสบการณ์ของคุณแล้ว ที่ไหนในโลกที่ทำให้คุณรู้สึกดีที่สุด และที่ไหนที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดีเลย
ผมชอบเมืองใหญ่นะครับ ไม่ใช่ด้วยขนาดของมัน แต่เป็นความเคลื่อนไหว เรื่องราวในตัวและพลังของมันมากกว่า ผมชอบที่จะศึกษาความสัมพันธ์ของผู้คนในเมืองใหญ่ ตัวเมืองก็เหมือนกับรังผึ้งมั้ง คนก็คือตัวผึ้งในนั้นที่ต้องทำงานร่วมกัน

ที่ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีคือ ประเทศยากจนที่มีผู้คนอาศัยแออัด เวลาที่ผมเดินทางอย่างเช่น ตอนไปเมืองดาการ์ (Dhakar) ในบังคลาเทศหรือตอนที่ไปศรีลังกาหรือเนปาล ซึ่งจริงๆ ล้วนเป็นประเทศที่สวยงาม แต่ว่าจำนวนคนและชีวิตที่ยากจนของคนที่นั่นมันทำให้ผมรู้สึกเศร้าใจ ผมมองชีวิตตัวเองสวยงาม แต่สิ่งที่ผมเห็นที่นั่นมันไม่ใช่เลย วินาทีที่ผมไปถึงผมเกิดอาการ claustrophobic ทันทีเลย (อาการกลัวและอึดอัดเวลาอยู่ในที่แคบ) ก็ตลกดี เพราะ 12 ปีหลังในชีวิตของผมนี่ ผมกลับมาอยู่ในสองเมืองที่ค่อนข้างแออัดนะ คือกรุงเทพ กับเม็กซิโกซิตี้ แต่เวลาที่ผมกลับไปเยี่ยมบ้านที่ North Carolina นี่ ทุกที่เป็นสีเขียวไปหมด แปลกดีที่หัวสมองคนเราจะปรอดโปร่งขึ้นมาทันทีที่ได้รับออกซิเจนเต็มที่ มันเหมือนการเติมพลังครับ และนั่นคือสิ่งที่ชีวิตผมต้องการนะ

สมมติว่าคุณสามารถทำอะไรก็ได้ เพื่อแก้ไขปัญหาภาวะความยากจนและการอยู่อาศัยอย่างแออัดนี้ คุณจะทำอะไรในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดของบำรุงราษฎร์ อินเตอร์เนชั่นแนล
พูดตามตรงนะครับ ผมคงทำอะไรไม่ได้มากนักหรอกกับเรื่องนั้น แต่ที่ผมจะพยายามและมีความสุขที่จะทำด้วยก็คือ การปฏิสัมพันธ์กับผู้คนอยู่ตลอดเวลา ผมชอบมากที่จะได้ยินได้ฟังเรื่องราวชีวิตของคนอื่นๆ
ผมจำได้ว่าได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มารับการผ่าตัดหลัง เธอมาจาก South Dakota ครับ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ห่างไกลมากนะครับ เวลาคุณบอกว่าคุณมาจาก South Dakota นี่ ก็พอๆ กับบอกว่าคุณมาจากดวงจันทร์ เธอคนนี้ไม่เคยเดินทางออกนอกประเทศมาก่อนเลย เผลอๆไม่เคยออกจาก South Dakota ด้วยซ้ำ แค่การที่ผมเห็นเธอตื่นเต้นไปกับสีสันของกรุงเทพ ก็ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นไปกับเธอ
ด้วยแล้ว ผมฟังเรื่องราวของเธอที่เธอมากรุงเทพกับน้องสาว เรื่องที่เธอหัวเราะขบขันกับสิ่งต่างๆ ที่เธอพบเห็น เพราะสำหรับหญิงอายุ 55 ปีที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ไม่เคยเดินทางไปไหนนอกจากในอเมริกา แค่เขาเห็นคนขายแมลงทอดข้างถนน หรือเห็นช้างเตะกระป๋องไปมามันทำให้เขาตื่นเต้นเหมือนอย่าง
เด็กๆเลยนะครับ ไม่เหมือนพวกเราที่อยู่กับมันทุกวัน

ผมพูดคุยกับผู้คนอยู่ตลอดเวลานะครับ อยากรู้อยากเห็นเรื่องราวของเขา เพราะผมใช้มันประกอบการ ทำงานอยู่เสมอ เวลาให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนก็เหมือนกัน ผมคิดว่ามันคือรางวัลหนึ่งในชีวิตการทำงานของผม ผมไม่ได้พยายามแก้ปัญหาเรื่องสันติภาพของโลก แค่พยายามจะมีความสุขกับผู้คนรอบข้างในเวลาที่ผมอยู่กับพวกเขา

ในสายงานของคุณ อะไรที่คุณคิดว่าเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่คนในอาชีพของคุณจะสามารถทำได้
การทำลายมันครับ ทำลายความเชื่อมั่นของคนที่ฝากชีวิตไว้กับคุณ มันเกิดขึ้นจริงในวงการแพทย์ ถ้าคุณไม่ใส่ใจ กับชีวิตของคนที่มาหาคุณ ...เขามาหาคุณทำไม ...จริงๆเขาต้องการอะไร อย่างนี้เป็นต้น

เรื่องจริงในธุรกิจสถานพยาบาล คือ คนที่เข้ามาหาคุณนั้นเขาอยู่ในสภาวะที่เปราะบางมาก เขาไม่สบาย และเขาก็มาไกลจากบ้านเกิดเมืองนอน ถ้าคุณไม่แสดงให้เห็นว่าคุณพยายามมอบสิ่งที่ดีที่สุดกับเขา นั่นก็เท่ากับคุณได้ทำร้ายเขาไปแล้ว ทำร้ายความรู้สึก ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก

ผมได้เห็นอะไรแบบนี้บ่อยๆเวลาเดินทาง ซึ่งผมคิดว่ามันแย่มากนะครับ สำหรับผม เรื่องนี้เป็นหนึ่งในปรัชญาการทำงานของโรงพยาบาลเรา ทุกคนที่นี่ต้องให้ความสำคัญ ทุกคนต้องมีประสิทธิภาพพอ และเหนือสิ่งอื่นใดต้องมีจรรยาบรรณด้วย นี่คือตัวแปรสำคัญของธุรกิจนี้ เพราะเมื่อคุณทำในสิ่งที่ถูกต้อง คนไข้ของคุณก็จะรับรู้ถึงมัน และเมื่อเขากลับบ้านไปบอกต่อในสิ่งดีนี้ ธุรกิจของคุณก็จะไปได้ดีในอนาคต

คุณมองเห็นตัวเองทำอะไรในอีก 20 ปีข้างหน้า
เอ่อ... อาจจะถูกฝังไปแล้วมั้ง ไม่รู้สิครับ ชีวิตผมตอนนี้มันไปเร็วมาก ในอีก 15 – 20 ปีข้างหน้านี่ ผมอยากจะหาความสงบเงียบ ที่ที่ผมจะได้พักผ่อนน่ะครับ

ผมหวังว่า โลกของเราคงยังจะมีที่แบบนั้นในอนาคตอีก 15-20 ปี เพราะตอนนี้... จากสิ่งที่ผมเห็นที่นี่ มันทำให้ผมรู้สึกเศร้ากับเมืองไทย ...ภาพการเติบโตและการพัฒนาของประเทศ เราไม่ได้ดูแลมันอย่างที่ถูกที่ควรมันเป็นเรื่องของเม็ดเงินอย่างเดียวเท่านั้นที่ผู้คนสนใจ ไม่มีใครใส่ใจในเรื่องทรัพยากรธรรมชาติเลย ไม่ว่าจะเป็นทะเล ภูเขา ผู้คน หรือน้ำ ...ทุกอย่างกำลังจะหมดไปในอีกไม่ช้าไม่นาน

ยกตัวอย่างนะครับ ตลอด 10 ปีมานี่ ผมเดินทางไปเกาะสมุยอยู่เรื่อยๆ ตอนนี้เวลาผมไปที่นั่น มันไม่สวยงามเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มันเหมือนสวรรค์ที่กำลังถูกทำลาย คุณอาจคิดว่า ก็ต้องปล่อยมันเป็นไป ไม่นานก็ต้องมองหาที่ใหม่ๆ มองไกลออกไปเรื่อยๆ หาที่ที่ทำให้คุณได้หวนกลับไปในวัยเด็กของคุณ

ผมไม่รู้ว่า อดีตในวัยเด็กของพวกคุณเป็นยังไง แต่ของผมคือ ที่ที่ผมโตมา ผมได้ใช้เวลาทั้งวันตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอนเล่นสนุกอยู่ในที่ที่...ปลอดภัย มีต้นไม้ร่มรื่น และสะอาด แต่วันนี้ เวลาผมมองครอบครัวคนเมืองพาลูกๆขึ้นลงรถเมล์ สูดควันพิษจากการจราจร มันน่าเศร้าครับ ดังนั้น ผมคิดว่า ผมคงอยากจะอยู่ในที่ที่มีต้นไม้เยอะๆ มีความเงียบสงบ แต่ก็อย่างที่บอก ตอนนั้นผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้ครับ

Ruben Toral, Group Marketing Director, Bumrungrad International. He is one of the world's leading authorities in medical tourism. As Group Marketing Director for Bumrungrad International, Ruben has been a driving force behind the medical tourism phenomenon and Bumrungrad's position as the world's leading medical tourism destination. Now spearheads the international branding and business development activities for Bumrungrad International, Asia's premier medical center.Ruben is an acknowledged speaker on medical tourism, and his insights regularly appear in major travel and business publications like Conde aste, Travel & Leisure, the Financial Times
and Business Week. He regularly participates in public and private initiatives as an expert in healthcare and destination marketing.

Ruben Toral shared his though when he was a guest speaker at Creativities Unfold, Bangkok 2006-07, TCDC

Looking back on your career, would you say that formal education has been useful?
Oh, absolutely. You know, you never really understand what value education plays in your life when you’re going to school. But afterwards, it’s been a major influence on my life. Not just the education, but the context that I have because of education. I went to the University of North Carolina at Chapel Hill, and that was how I came to Thailand, through connections there. One of the businesses that I formed while I was in Thailand was through UNC alumni. And I’m still very active in the UNC system. So, without a doubt, education is a turning point.

What about informal education. Going way back to childhood, what kinds of toys did you play with growing up?
I was more of a sports guy. I was swimming, playing football, playing tennis, running. I was this ball of energy. I didn’t really play with toys. I liked sports, which is a great thing because it teaches you about teamwork and pressure and a lot of the other things that you realize are really important in business and in life.

As a teenager, were you attached to brands?
Oh yeah. [Smile] Like Calvin Klein jeans, what else…. I was metrosexual before metrosexual was cool.

How about now, is there something you own that you cannot live without?
Music, I guess. That is one thing that I spend money on. The rest of it, nah. But music is something that really inspires me.

You’ve talked about Bamrungrad’s atmosphere being important. In your experience, what places do you find most comfortable and least comfortable?
I like big cities. Not because I like big cities, but I like seeing movement and action andinteraction. I like to see how people fit in with one another, and cities are just…it’s like a bee’s nest or an ant hive, you know, everybody’s just working together.

That said, I don’t like really crowded, poor places. When I traveled, for example, to Dhakar, Bangladesh or when I was in Sri Lanka, or even places like Nepal – all beautiful countries, but the amount of people and the poverty were very oppressive. I feel like I’m a very aesthetic person, and that wasn’t aesthetic at all. So the minute I get there, I feel, like, very claustrophobic.

And I think that it’s funny because the last 12 years of my life, I’ve been living in two of the most polluted cities in the world: Bangkok and Mexico City. But when I go back home to North Carolina, it’s just green. It’s just so funny how clear my mind becomes because of oxygen and getting the energy from that. So that’s really what I gravitate towards.

In an ideal world, as the marketing director of Bamrungrad International, what would you do to solve these problems, these poor polluted living spaces?
Well, I can’t really much, very frankly. But what I try to do, and what I get a lot of enjoyment out of my job, is I interact with people all the time. I find it fascinating to hear other people’s stories.

I remember meeting a lady who came for back surgery. This was a woman who came from South Dakota, which is essentially… you might as well have come from the moon. She’d never been out of the country before. I don’t think she’d been out of South Dakota, actually…. It was just fascinating to watch her so fascinated about Bangkok. And all the stories she was telling and how her sister, who she came over with, how they just laughed and laughed about things that they saw. Because these were women who were about 55 years old, and they weren’t rich. And again, they’ve never been out of the States. They’re seeing people selling bugs on the street and elephants kicking cans. You know, when you and I… because we live here, we see it everyday. But for someone who isn’t here and they look at that, it’s like looking at it through a child’s eyes.

I always like talking to people and figuring out what they’re about, and getting their stories, because I use their stories all the time in my presentations and talking to media. I think that’s the most rewarding thing about my job. I don’t try to solve world peace issues. I just try to have fun with the people I’m with at the time I’m with them.

What would be the worst thing anyone could do in your profession?
Abuse it. Abuse the trust that people put into your hands to help them in their lives. We do that in healthcare. And I don’t really take issue with, you know, why they came and what they came for.

One of the things that you find in healthcare is that people come to you and they’re very vulnerable. They’re sick, they’re a long way from home. And if you don’t deliver your very best in trying to do the right thing, you hurt a lot of people. You do. And that’s a horrible thing.

I see that from time to time in places that I go, and I just think that that’s crap. And I think that that’s been one of the core philosophies at our hospital and the people that I work with. They’re very competent people who are very ethical, above all. That is what rules the game. Because when you do the right thing, people feel that and they go back home and they tell everybody that they know, that’s the place to go.

Where do you see yourself in 20 years?
Oh, in the ground. I don’t know. At this time of my life, I’m running so fast, that in the next 15-20 years, I want to find some very peaceful, quiet place that I can just chill out.

And I hope the world still has that in 15-20 years. Because… it’s something that I see here – and it really makes me very sad about Thailand – just the pace of development and… there’s no care being put into the development of the country. It’s very much a money movement. And natural resources – be it beach or mountains or people or water – those are going to be used up very quickly.

Just as an example, I’ve been going to Samui for the last 10 years. When I go to Samui now, that’s not nice anymore. They’ve destroyed paradise. And so you feel like you’ve got to move on. Sooner, rather than later, you’re gonna be moving farther and farther and farther away to try to find some place where you’re… you’re going to try to find something that you left in your childhood.

I don’t know about you all, but when I grew up, I spent from the moment I woke up to the moment I went to sleep, playing. It was safe, it was green, it was clean. And today, when I look at families rolling their children down and smoke belching out of buses, that’s horrible. So, I think that I want to be in some place green and calm. Like I said, I’ll probably be six feet under, though.

« Back to Result

  • Published Date: 2008-04-22
  • Resource: www.tcdcconnect.com