Articles

« Back to Result | List

Francesco Morace แห่งบริษัทฟิวเจอร์ คอนเส็ปต์, นักสังคมวิทยา นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ นักวิชาการด้านการคาดการณ์ สภาพเศรษฐกิจและสังคม จากสถาบันการออกแบบโดมุส อะคาเดมี

francesco_morace.jpg

ฟรานเชสโค โมราเช เป็นนักสังคมวิทยา นักเขียน และนักหนังสือพิมพ์ เขาทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่มิลาน ฟรานเชสโคสอนวิชาการคาดการณ์ สภาพเศรษฐกิจและสังคม ที่สถาบันการออกแบบโดมุส อะคาเดมี ตั้งแต่ปี พ.ศ.2526 และที่โดมุส อะคาเดมีนี้เอง ฟรานเชสโคได้เป็นหัวหน้า ภาควิชาออกแบบแฟชั่น ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 ถึง 2537 ด้วย ตั้งแต่ปี พ.ศ.2537 เป็นต้นมา เขารับตำแหน่งเป็น ประธานบริษัทฟิวเจอร์ คอนเส็ปต์แล็บที่เชี่ยวชาญในการคาดการณ์แนวโน้มการบริโภคใน อนาคตนอกจากนี้ เขายังสอนหนังสืออยู่ที่โปลิเทคนิโชในมิลาน อีกด้วย ในฐานะที่เคยเป็นที่ปรึกษาฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ให้กับบริษัทหลายแห่ง ทั้งในอิตาลี และในต่างประเทศมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2531 ฟรานเชสโค จึงได้จัดการอบรมและสัมมนา เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงด้านสังคม วัฒนธรรมและการตลาดที่สถาบันศิลปะแดมส์ (เมืองโบโลญญา) รอยัล คอลเลจ (ลอนดอน) ยูนิเวอร์ซิแดด อินเตอร์นาซิยงนาล เมเนนเดซ เปลาโย (แมดริด) ดีดีเอ (โตเกียว)อินเตอร์เนชั่นแนล เทรด เซ็นเตอร์ (ฮ่องกง) ลา ยูนิเวอร์ซิแดดปงติฟิเชีย โบลิวาเรียน่า (เมืองเมเดลิน ประเทศโคลัมเบีย)

ทีมงาน TCDC พูดคุยกับโมราเช เมื่อเขาเข้าร่วมเป็นวิทยากรในงาน Creativities unfold, Bangkok 2006-07

หากมองย้อนกลับไปในการชีวิตการทำงานของคุณ คุณคิดว่าการศึกษาในระบบโรงเรียนนั้น เอื้อประโยชน์ต่อการทำงานของคุณหรือไม่ อย่างไร
มีนะครับ การศึกษามีประโยชน์มากสำหรับผม ผมได้เรียนวิชาสังคมวิทยาตอนเด็ก ซึ่งผมว่ามันมีส่วนช่วยในการทำความเข้าใจกับผู้คนและสังคม

ถ้าพูดถึงการเรียนรู้นอกระบบล่ะ ตอนเป็นเด็ก คุณชอบเล่นของเล่นจำพวกไหน
ผมเล่นเกมกับของเล่นเยอะมากครับ ผมเล่นทุกอย่างที่ทำให้ผมได้คิดและสร้างจินตนาการ

ตอนวัยรุ่น คุณเป็นพวกบ้ายี่ห้อหรือเปล่า
ไม่เป็นนะ สมัยนั้นสิ่งสำคัญคือการที่เรามีเพื่อนเล่นเยอะๆ ของแบรนด์เนมไม่อยู่ในความสนใจของผมเลย ผมสนใจแต่จะหาเกมเล่นกับเพื่อนๆมากกว่า

แล้วตอนนี้ล่ะ มีของอะไรสักอย่างไหมที่ชีวิตคุณจะขาดมันไม่ได้เลย
ผมรัก iPod มาก แลปทอป Apple ก็สำคัญ แต่นี่ผมพูดถึงเทคโนโลยีนะครับ ไม่ใช่ยี่ห้อ ผมชอบในคุณภาพของมัน

ในแง่ “คุณภาพ” นี่ ที่ไหนในโลกที่คุณอยู่แล้วรู้สึกดีที่สุด และที่ไหนที่รู้สึกไม่ดีเลย
ผมรู้สึกดีเวลาได้ไปในที่ที่ผู้คนยังคงรักษาวัฒนธรรมเก่าแก่ไว้ ยังมีความดั้งเดิมให้เห็นให้สัมผัส ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้ผมรู้สึกดีกับสถานที่นั้นๆ
ที่ไม่ชอบเลยคือ เวลาที่เห็นร้านค้าเดียวกัน สินค้ายี่ห้อเดียวกัน ของพวกเดียวกัน อยู่ทุกหนทุกแห่ง มันทำให้ผมรู้สึกแย่ ผมชอบให้แต่ละที่มีบุคลิกเฉพาะตัวของมันมากกว่า

ในฐานะไดเร็กเตอร์ของฟิวเจอร์คอนเซ็ปท์แลป สมมติว่าคุณสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อจัดการกับเรื่องที่คุณไม่ชอบนี้ คุณจะทำอะไร
ผมจะเปลี่ยนมันครับ โดยการส่งเสริมให้ผู้คนค้นหาเอกลักษณ์ที่แท้จริงของเขา ค้นพบสินค้าและรากเหง้าที่แท้จริง ให้คนใช้ความสร้างสรรค์เพื่อแสวงหาสิ่งเหล่านั้น ไม่ใช่แค่จะคิดอะไรใหม่ก็ได้ขึ้นมาเฉยๆนะ แต่ต้องเริ่มต้นจากรากเหง้าของเขาเอง นั่นล่ะคือความฝันของผม

อะไรคือเรื่องเลวร้ายที่สุดที่นักสังคมวิทยาจะสามารถทำได้
ให้คำแนะนำผิดๆกับผู้คน นั่นคือเรื่องแย่ที่สุดครับ ผมให้ความสำคัญมากกับการทำความเข้าใจในมนุษย์ หรือกับสถานการณ์ต่างๆ เพราะผมรู้ว่าถ้าผมพูดอะไรผิดๆไป แล้วผู้คนเกิดเชื่อตามผมนี่ เขาก็จะไปทำอะไรผิดๆ ต่อเรื่องนี้สำคัญกับผมมากครับ

คุณมองเห็นตัวเองทำอะไรในอีก 20 ปีข้างหน้า
ใน 20 ปี ผมว่าผมคงไม่ได้อยู่ในอิตาลีแล้วมั้ง อาจไปอยู่บราซิล หรือในประเทศแถบเอเชีย หรือไม่ก็อเมริกาใต้ คงทำงานเหมือนๆกับที่ผมทำตอนนี้แหละ แต่ในสภาพแวดล้อมที่ต่างไปสุดขั้วเลย

Mr. Francesco Morace, sociologist, writer and journalist, lives and works in Milan. Since 1983 he has been teaching Socio-Economic Forecasting at Domus Academy, where he was head of the fashion design department from 1990 to 1994. Since 1994,
he is the President of Future Concept Lab (focusing on future trends and concepts), and he teaches at the Politecnico in Milan.As a strategic consultant for various Italian and foreign companies, since 1988 he has held courses and seminars on the question of socio-cultural and market changes at the DAMS Art Academy (Bologna), the Royal College (London), the Universidad Internacional Menendez Pelayo (Madrid), DDA (Tokyo), the International Trade Centre (Hong Kong), la Universidad Pontificia Bolivariana (Medellin).

Morace shared his thought when he was a guest speaker for Creativities Unfold, Bangkok 2006-07, TCDC

Looking back on your career so far, would you say that formal education has been useful?
Yes. My education was very useful. I learned sociology when I was young. And I found that this knowledge could really help me to understand people and societies.

How about informal education, say, what kinds of toys did you play with as a child?
I played a lot with road games and toys where the imagination is very important.

When you were a teenager, were you interested in brand names?
No. When I was young, it was very important to socialize with other children. I was passionate in this kind of game, and brands were not so important for me.

And now, is there one object you cannot live without?
I like very much my iPod. Apple is very important to me – the laptop, the innovation inside. But it’s not the brand but the quality of the product that I really love.Speaking of quality… what kinds of places do you find most comfortable and least comfortable? I find verycomfortable the place where there is the authentic way, the culture of the people. This is my passion, so this makes me really comfortable.

And it’s uncomfortable when I always find the same shops, the same products, the same things everywhere. This is a little bit difficult for me. I prefer the character of the place.

Hypothetically speaking, how would you improve these uncomfortable situations as Director of Future Concept Lab?
I will change them by permitting the people to really discover their identity and their products and their roots. But, in a very creative way. So not just in the traditional way of just imagining something new, but starting from the roots. This is my dream.

What is the worst thing a sociologist can do?
To give wrong suggestions to the people. This is the worst. I take responsibility to nderstand better the people, the situations, the contexts. Because I know that if I tell something that is wrong, people can really trust me and can do something wrong. So this is my worry.

Where do you see yourself in 20 years?
In 20 years, I see myself probably not in Italy. Probably in Brazil or in Asia. But probably in South America, doing something similar to what I do now, but in a completely different context.

photo credit: http://www.domusacademy.com/


« Back to Result

  • Published Date: 2008-03-27
  • Resource: www.tcdcconnect.com