Creative Knowledge

« Back to Result | List

Lucia Chrometzka, คอนเซ็ปท์ ดีไซเนอร์ แห่งฟิวเจอร์คอนเซ็ปท์แลป

lucia.jpg

ลูเชีย โครเมสกา เข้าทำงานที่ฟิวเจอร์ คอนเส็ปต์ แล็บ (เอฟซีแอล) ในตำแหน่งนักวิจัยการวางแผนและการออกแบบเชิงกลยุทธ์ (Concept Designer) มาตั้งแต่ปี พ.ศ.2542 หลังจากจบปริญญาตรี (เกียรตินิยม) ในสาขาการออกแบบอุตสาหกรรมที่ลอนดอน และปริญญาโทด้านวิสัยทัศน์ องค์กรจากสถาบันการออกแบบโดมุสอะคาเดมีที่มิลานเธอ สนใจศึกษาเรื่องการสังเกตการณ์แนวทางการบริโภคในระดับนานาชาติรวมถึงปรากฏการณ์ และวัฒนธรรมการออกแบบเป็นพิเศษนอกจากความรับผิดชอบในด้านรายละเอียดของผลิตภัณฑ์ตลอดจนควบคุมแผนการสื่อสารและโครงงานการค้าปลีกให้กับลูกค้าต่างประเทศแล้วลูเชียยังรับหน้าที่ดูแลเว็บไซต์ http://www.geniuslocilab.com/ ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการสร้างสรรค์และนวัตกรรมอีกด้วย

ทีมงาน TCDC พูดคุยกับลูเซีย เมื่อเธอเป็นวิทยากรร่วมกับโมราเช ในงาน Creativities unfold, Bangkok 2006-07

หากมองย้อนกลับไปในชีวิตการทำงานของคุณ คุณคิดว่าการศึกษาในระบบโรงเรียนนั้นเอื้อประโยชน์ต่อการทำงานของคุณหรือไม่ อย่างไร
แน่นอนค่ะ การศึกษาทำให้คุณเข้าใจตัวเองมากขึ้น ยิ่งคุณเรียนรู้มากเท่าไรบวกกับประสบการณ์ด้วยแล้วคุณก็จะโต้ตอบกับสถานการณ์ต่างๆได้ดีมากขึ้นเท่านั้นจริงอยู่ที่ว่าสำหรับคนที่มีพรสวรรค์สูงแล้วพวกเขาอาจไม่จำเป็นต้องผ่านการศึกษาในลักษณะนี้ก็ได้คือเข้าโรงเรียนแล้วก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ฝึกงานอะไรแบบนี้เยอะไปหมด สำหรับคนที่ประสบความสำเร็จได้โดยไม่ต้องผ่านเรื่องพวกนี้นี่ดิฉันขอคารวะค่ะพวกเขาเก่งจริงๆ

ถ้าพูดถึงการเรียนรู้นอกระบบล่ะ ตอนเป็นเด็ก คุณชอบเล่นของเล่นจำพวกไหน
ต้องขอยอมรับว่าดิฉันเป็นเด็กที่เล่นแต่ตุ๊กตาบาร์บี้ค่ะ ดิฉันไม่ชอบตุ๊กตาอื่นเลย พวกที่เป็นขนปุยๆตัวอ้วนกลมน่ารักน่ากอดนี่ไม่ใช่เลย มันคงมีหลักจิตวิทยาบางอย่างที่จะอธิบายเรื่องนี้ได้ดิฉันชอบบาร์บี้เพราะว่า เราสามารถแต่งตัวให้มันได้สร้างบ้านให้มัน ซื้อสระว่ายน้ำมันไม่ถูกต้องหรอกค่ะดิฉันรู้ แต่มันเป็นเรื่องของยุค 80s นี่คะจริงมั้ย แต่ดิฉันก็ออกไปเล่นนอกบ้านด้วยนะคะเพราะดิฉันโตมาในหมู่บ้าน เป็นพวกดื้อหน่อยๆด้วย ปีนต้นไม้ เล่นเกมกับเด็กอื่นๆดิฉันชอบคิดเกมใหม่ๆมาเล่นกับเพื่อนๆมันออกจะขัดแย้งกันนะคะ ดิฉันว่า ตอนนั้น คุณมีของเล่นที่บริษัทของเล่นผลิตออกมาให้คุณอย่างเช่น ตุ๊กตาบาร์บี้ ซึ่งดิฉันก็ชอบมากๆ แต่ในขณะเดียวกันดิฉันใช้เวลาส่วนมากเล่นอยู่นอกบ้านมากกว่าในบ้านนะ ดิฉันสร้าง “ของเล่น” เอง

ตอนเป็นวัยรุ่น คุณเป็นพวกติดยี่ห้อหรือเปล่า
เป็นค่ะ ดิฉันชอบยี่ห้อ Moschino ชอบมากๆ แล้วก็ชอบ Krizia กับ Trusardi ด้วยชอบ Moschinoเพราะว่า มันมีความแปลก เสื้อยืดของเขาแปลกมากๆคุณว่ามั้ยล่ะคะในตลาดตอนนั้นไม่มีใครเหมือนเขาและก็ชอบ Krizia ด้วยเหตุผลเดียวกันเขาทำเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่ลวดลายน่ารักไม่เหมือนใครส่วนTrusardi ชอบเพราะเขาทำกางเกงยีนส์ที่แตกต่าง Levi’s เป็นของผู้ชาย Trusardi เป็นของผู้หญิง

แล้วตอนนี้ล่ะ มีของอะไรสักอย่างมั้ยที่ชีวิตคุณจะขาดมันไม่ได้เลย
มันยากที่จะตอบนะ ดิฉันเป็นคนที่เดินทางตลอดเวลาเคยไปอยู่มาเกือบทั่วโลก เลยไม่เคยมีอะไรที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นของของตัวเองจริงๆ เอาเป็นว่า ดิฉันมีกล่องอยู่กล่องหนึ่งละกันค่ะ กล่องไม้เก่ามากอันหนึ่งที่ดิฉันจะเก็บของที่รักไว้ในนั้น เป็นกล่องแห่งความทรงจำในอดีตในฐานะที่คุณเป็นนักเดินทาง ที่ไหนในโลกที่ทำให้คุณรู้สึกดีที่สุด และที่ไหนที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดีเลยฉันชอบมิลาน ฉันหลงรักมิลานตั้งแต่แรกเห็น เพราะความเล็กของตัวเมืองคุณสามารถเดินทางด้วยเท้าได้และดิฉันก็ชอบลอนดอน ชอบในวัฒนธรรมของมัน แต่ไม่ค่อยชอบที่จะอยู่ในเอเธนส์นักการจราจรคับคั่งเกินไปซึ่งดิฉันคิดว่ากรุงเทพก็ประสบปัญหาเดียวกันนี้ เอาเป็นว่า ดิฉันไม่ชอบ “การจราจร” ก็แล้วกันจะชอบเมืองที่สามารถเดินไปไหนต่อไหนได้ ได้สัมผัสกับชีวิตจริงๆของผู้คนในเมืองนั้นๆ จากการเดินไป
เรื่อยๆดูไปเรื่อยๆ

สมมติว่าคุณสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อแก้ไขปัญหาจราจรนี้ คุณจะทำอะไรในฐานะคอนเซ็ปท์ดีไซเนอร์ แห่งฟิวเจอร์คอนเซ็ปท์แลป
คิดว่า อยากจะสร้างสำนึกและการรับรู้ในผู้คน ทำโครงการประชาสัมพันธ์ หาทางออกที่ฉลาดให้กับสังคมมันอาจจะฟังดูธรรมดานะ ที่จะสนับสนุนการใช้จักรยานหรือมอเตอร์ไซค์ หรืออาจจะทำแรงๆไปเลย อย่างเช่นว่า ไม่ให้รถยนต์เข้ามาในบริเวณใจกลางเมืองเลย ดิฉันว่าบางทีเมื่อผู้คนเห็นพ้องต้องกันว่ามันมีสิ่งที่จำเป็นจะต้องแก้ไข เขาก็จะเข้าใจนะ ลองคิดดูสิว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าในบริเวณใจกลางเมืองไม่มีรถเข้ามาเลย สัก 2-3 ชั่วโมงต่อวัน เป็นต้น ดิฉันไม่ได้ขอมากเกินไปนะคะ

ในสายงานของคุณ อะไรที่คุณคิดว่าเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดที่คนในอาชีพของคุณจะสามารถทำได้
คงเป็นการที่คุณไม่จริงจังกับเรื่องหรือปัญหาใดๆที่คุณเห็นว่าสำคัญ เช่น นักออกแบบควรต้องนึกถึงการรักษาไว้ซึ่งทรัพย์สมบัติหรือทรัพยากรที่มีอยู่เดิมด้วย ก่อนที่จะสร้างอะไรใหม่ๆขึ้นมา คุณต้องคิดว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เป็นอยู่ในพื้นที่หรือในเวลานั้นๆก่อน อาจต้องใช้หลักวิชาการแบ่งประเภทเข้ามาช่วยเพื่อที่จะไม่ต้องทำลายสิ่งดีๆที่มีอยู่เดิม มันอาจจะเป็นอะไรที่ไม่ใช่วัตถุก็ได้ อย่างเช่น “การบริการ”เป็นอะไรที่คุณไม่ต้องก่อสร้างขึ้นดิฉันคิดว่านี่เป็นอะไรที่คนไทยสามารถจะสอนคนทั้งโลกได้ คุณใช้สิ่งที่คุณมีอยู่กับตัวและใช้มันอย่างถูกวิธี คุณจะสอนพวกเราถึงวิธีคิดใหม่ๆได้

คุณมองเห็นตัวเองทำอะไรในอีก 20 ปีข้างหน้า
อย่างแรกคือ หวังว่าดิฉันจะยังเป็นส่วนหนึ่งในโลกของดีไซน์อยู่ หรืออย่างน้อย ยังได้แลกเปลี่ยนมุมมองกับผู้คนผ่านทางหนังสือ บทความ อะไรทำนองนั้น งานที่ดิฉันทำอยู่ในตอนนี้คือสิ่งที่ดิฉันอยากจะทำต่อไปในอนาคตค่ะและดิฉันก็อยากจะมีครอบครัว การที่คุณได้ทำงานจริงจัง แต่ในขณะเดียวกันคุณก็มีครอบครัวลูกๆและชีวิตธรรมดาๆ มันก็คือความฝันของผู้หญิงอย่างดิฉันค่ะ ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเป็นจริงแล้วด้วย และดิฉันก็อยากให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไป ดิฉันจะแต่งงานเดือนมิถุนายนนี้ ...ตื่นเต้นมากค่ะ

Lucia Chrometzka, Concept Designer, Future Concept Lab Following a BA (Hons) Degree in Industrial Design in London and a Masters Degree in Corporate Vision from Domus Academy in Milan, Lucia collaborates with FCL as Concept Designer since 1999.
The international observatory of consumption and the design culture and phenomena are the special fields of studies. She works on the elaboration of product, communication and retail scenarios for international clients and is in charge of
www.geniuslocilab.com ,
a portal dedicated to creativity and innovation.

In the past years Lucia holds conferences and workshops worldwide and is visiting professor in Domus Academy. She writes articles on design issues and is co-author ofthe books: Living Trends: The 5 scenarios and 10 trends of domesticity and living(December 2005); Body Visions: The 6 trends of well-being and beauty in the world(December 2004)

Lucia Chrometzka shared her thought when she was a guest speaker with Morace for Creativities Unfold, Bangkok 2006-07, TCDC

Looking back on your career so far, would you say that formal education hasbeen useful?
Absolutely yes. It helps you understand better yourself. The more you know togetherwith experience – the better you respond to different situations.

Of course, extremely talented people probably do not need to go through all thesesteps. You know, you have to go to school and then university…then internships and blah blah blah. It’s a long way to go, and those who manage to do without it? Chapeau,
I like them.

What about informal education, back in your childhood, what kinds of toys did you play with?
I have to admit I was a Barbie-only girl. I hated any other kind of doll. I really did hate …like, those fluffy, fat dolls who want to be nourished. I don’t know, there must be some psychological thing in this.

I loved Barbie because I could buy the clothes and create the house and buy the swimming pool. This is wrong, I know, completely. But this was the ’80s, no? And, of course, I played a lot outside the house because I lived in a village. I was kind of a rebel. I was climbing trees a lot. I played a lot in group games. I loved to invent new games with other people.

I can say it’s a kind of dichotomy, no?
You have what the toy industry proposed at the time, the Barbie, and I was really impressed. But then, I was spending more time outside than inside. I was making my toys.

When you were a teenager, were you interested in brands?
Yes. I loved Moschino. I loved Moschino so much. And Chritcia and Trusarte. Moschino I liked because it was really strange. The t-shirts were really weird,no? You couldn’t find anything like that in the market. And I liked Chritcia for the same reason because there were the Chritcia jeans and t-shirts with very nice prints. And I liked Trusarte because they had different jeans. Levi’s were for boys, and the Trusarte jeans were for girls.

What about now, is there one object you cannot live without?
It’s very difficult to say. I’m a nomad. I’ve lived all around the world, and I’ve never had something which is really mine. Let’s just say, I have a box. A really really old wooden box, where I put things inside which are the things that I love and they contain my memories.

As a nomad, are there places you find most comfortable and least comfortable?
I love Milan. I fell in love with Milan from the very first moment because it’s a small city. You can go from one place to the other by walking. I like London because of the cultural scene. And…I find a little bit uncomfortable to live in Athens because it has too much traffic. I think this is a bit of a problem also for Bangkok. Let’s just say, I don’t like traffic. I like cities that allow me to go around and feel the life of the people by walking and looking at them.

How would you fix that traffic problem, ideally, as concept designer of Future Concept Lab?
I think building up the conscience and awareness of the people is something I could work on. Communication campaigns and some clever solutions for people. I know it’s banal, but bicycles and motorcycles. Or, even being more radical, closing the centerof a city. I mean, sometimes when the citizens understand that this has to be done,they can accept it. And imagine how nice it would be if an urban area could be free of cars…for a couple of hours. I’m not talking about much.

In your profession, what would be the worst thing anyone could do?
Not being sustainable is something that really bothers me. Designers should think about the resources. Before creating new spaces, they might have to think about how to use either existing spaces or creating new typologies that do not take advantage of their materials. It probably can be something immaterial like services, things that you do not have to construct. I think this is why Thailand can have something to teach other people. You use what you have, and you may be using it in the right way. You could be introducingus to a new way of thinking.

Where do you see yourself in 20 years?
I hope, first of all, that I can be part of the design scene, or at least that I can share my opinions with other people through books, through articles, through things that I like. The things that I do now, I would still like to do them in the future.

I would also like to have… probably, like, a family. I think having a job that involves you
much, but also having family and children and all the banal things that a blonde girl like
me dreams of... I’ve had it all so far, and I might be able to sustain this. I’m getting
married this June, and I’m really shocked.

photo credit: http://projects.domusacademy.net/?p=128


« Back to Result

  • Published Date: 2008-03-27
  • Resource: www.tcdcconnect.com
  • Made here on earth พื้นที่งานช่างที่สร้างจากสติ
  • จับตามอง “วอร์ซอ” เมืองหลวงแห่งประเทศโปแลนด์ อดีตเมืองที่เกือบจะหายไปจากแผนที่โลก ด้วยเหตุความเสียหายที่ได้รับจากสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ขณะนี้ วอร์ซอคือเมืองที่กำลังถูกพูดถึงในฐานะ “Cool Destination” ที่น่าจับตามองมากที่สุดในยุโรป
  • สำรวจมุมมองนักคิด “ดร.วสุ โปษยะนันทน์” สถาปนิกผู้เชี่ยวชาญด้านการอนุรักษ์โบราณสถาน จากสำนักสถาปัตยกรรม กรมศิลปากร ผู้ที่บอกให้เราเข้าใจว่า คุณค่าและความหมายคือจุดเริ่มต้นของการอนุรักษ์และการจัดการโบราณสถานอย่างยั่งยืน
  • เพื่อนหญิงพลังหญิงในภาพประกอบของ Superfah Jellyfish
  • สีสันที่เป็นตัวเองของ Mana Dkk
  • ความสูงวัยไม่ใช่เรื่องตัวเลขของอายุที่น่ากลัวอีกต่อไป การค้นหารูปแบบความสุขในแบบของตัวเองบวกกับอัพเดทเทรนด์การมีอายุยืนผ่านหนังสือหรือบทความออนไลน์ ช่วยเพิ่มบทสนทนาระหว่างคนรุ่นเรา รุ่นพ่อ และรุ่นแม่ปู่ย่าตายาย TCDC Resource Center จึงอยากบอกต่อหนังสือดีที่ว่าด้วยเรื่อง “สูงวัย” ที่เรายังไม่รู้อีกมากมาย
  • Yim Lek Lek งานกระดาษสร้างรอยยิ้ม ด้วยความฝันเพื่อตัวเองและผู้อื่น
  • เมื่อนิยามของคำว่าสูงวัยได้เปลี่ยนไปจากเดิม ซึ่งเห็นได้จากวิถีชีวิตอันน่าสนใจของผู้สูงวัยที่ไม่ยอมแพ้ต่อข้อจำกัดของร่างกาย หากแต่ลุกขึ้นมายอมรับธรรมชาติและอยู่อย่างมีความหมายและไม่มองว่าตนเป็นภาระของสังคม จนบางคนเป็นถึงแฟชั่นไอคอน นักเขียน นักแสดง กระทั่งการมีทางเลือกการทำกิจกรรมมากมายเพื่อตอบโจทย์เขาเหล่านั้น อย่างเช่นคลาสโยคะหลักสูตรผู้สูงวัย เป็นต้น
  • จากสถิติพบว่า สิงคโปร์มีประชากรผู้สูงอายุ (อายุมากกว่า 60 ปี) เป็นจำนวนสูงที่สุดในเอเชีย (รองลงมาเป็นไทย) ทำให้ภาครัฐได้วางแผนและพัฒนาระบบต่างๆเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น ผ่านนโยบายการเป็นประเทศ 'Nation for All Age' โดยมีการลงมือทำที่หลากหลาย โดยเฉพาะการพัฒนาพื้นที่ของเมืองมารีน พาเหรด ที่ได้รับการพัฒนาให้เป็น City for All Ages (CFAA)
  • ในอีกไม่ช้า คำว่า “สูงวัย” จะใช้กำหนดอะไรไม่ได้ เพราะสังคมผู้สูงอายุในวันนี้เต็มไปด้วยภาพของคนสูงวัยที่ตื่นตัวพร้อมทำงาน เริ่มต้นทดลองใช้โซเชียลมีเดีย ออกไปท่องเที่ยวพร้อมลูกหลาน รวมถึงการเกิดปรากฏการณ์ “หกศูนย์อีกครั้ง” (Second sixties) ที่กำลังกลับมา แล้วเราจะออกแบบชีวิตอย่างไรหากวันข้างหน้าเราจะเป็นส่วนหนึ่งของสังคมผู้สูงอายุอย่างเต็มรูปแบบ เพื่อให้ในอนาคตที่ใกล้ถึงนี้ ไม่มีคำว่าสูงวัยมาเป็นข้อจำกัดในการใช้ชีวิตได้อีกต่อไป